جمعه ۲۸ مهر ۱۳۹۶
۱۳۹۶/۲/۲ ۰۸:۳۸ | کد خبر: ۳۸۷۸۰۶

کجا و با چه کسانی زندگی کنیم؟

قسمت ٢


با توجه به آنچه در باره معنای مصاحبت گفته شد، نهی امام علیه السلام از ملازمت و همراهی با « مَنْ يَفِيلُ رَأْيُهُ وَ يُنْكَرُ عَمَلُهُ» به این معنی است که:
اولاًً؛ نهی ایشان ناظر به استمرار ملازمت است؛ نه ملازمت موردی و اتفاقی! ممکن است در موردی و به طور تصادفی و موقتی ناچار به همنشینی با چنین کسانی شویم؛ بدون آنکه دلبستگی و تبعیت از آنان پیدا کنیم. این، فرق می کند با همنشینی مستمر و تبعیت ماندگار.
ثانیاً؛ نیازی نیست که این ملازمت، مکانی هم باشد و به مجالست و همنشینی تبدیل گردد. ملازمت فکری و همدلی با این گونه افراد نیز نوعی مصاحبت است و باید از آن برحذر بود.
ثالثاً؛ لازم نیست که این همنشینی یا همدلی بر محور منافع و امور مادی باشد. هم رای و هم اندیش بودن با کسی در منافع و امور معنوی هم مصداق مصاحبت با او است.
رابعاً؛ ضرورتی ندارد که طرف مقابل هم نسبت به ما همین حالت را داشته باشد، و مصاحب بودن ما دو طرفه بوده و منجر به مصاحبت شود. امام از همراهی و تبعیت یک طرفه (صَحابه) نیز برحذر داشته اند.
از همین جا آشکار می شودکه دوستی با این گروه چیز خطرناکی است.
( برگرفته از جلسات تفسیر نهج البلاغه دکتر محسن اسماعیلی که روزهای چهارشنبه بعد از نماز مغرب و عشا در شهادتگاه شهید بهشتی واقع در چهار راه سرچشمه برگزارمی شود)

دانلود فایل مرتبط با خبر :
ارسال نظر
نام و نام خانوادگی :پست الکترونیک :
نظر شما :    
لطفآ از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمائید.
توصیه می‌شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشرشده، از مثبت و منفی استفاده فرمائید.
با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی‌یابند.
لطفا حاصل عبارت زیر را در باکس روبرو وارد کنید:
= ۱ + ۱۰
387806
نظرات ارسال شده
پربیننده‌ترین‌ها
پربحث‌ترین‌ها